ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്

ജ്യോതി ടാഗോർ


തീപോലെ വിരിഞ്ഞ വസന്തം
( ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്) –
#ഓർമ്മച്ചിന്തുകൾ_ജ്യോതിടാഗോർ

ചില ഓർമ്മകൾ വീഞ്ഞുപോലെയാണ് – കാലം ചെല്ലുന്തോറും വീര്യം കൂടിവരും. കയ്യെത്തിയാൽ തൊടാമെന്നൊക്കെ തോന്നുമെങ്കിലും ഏറെ ദൂരെയായ ബാല്യകാലത്ത് നടന്നൊരു സംഭവം, ഇന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ തെളിമയാർന്നുവരുന്നു.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യഹീറോ അപ്പുപ്പനായിരുന്നു – അമ്മയുടെ അച്ഛൻ, സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനിയും പുന്നപ്ര-വയലാർ സമരസഖാവുമായിരുന്ന അയ്യപ്പൻഗോപാലൻ. അപ്പുപ്പനോടൊന്നിച്ചാണ് ഞാനക്കാലത്തുറങ്ങിയിരുന്നത്. പഴയകാല അനുഭവങ്ങൾ കഥകളായി പറഞ്ഞും അവസാനകാലങ്ങളിൽ ഉറക്കത്തിനിടയിലുണർന്ന് രക്തം ഛർദ്ദിച്ച് പേടിപ്പിച്ചുമാണ് തങ്ങൾ ജീവിച്ചകാലത്തിന്റെ തീഷ്ണത അദ്ദേഹം എനിക്ക് പകർന്നുതന്നത്. എന്നോടൊഴികെ ഏവരോടുമദ്ദേഹം കാർക്കശ്യത്തിന്റെ ആൾരൂപമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്തെ മനുഷ്യർ കടന്നുവന്ന ജീവിതവഴികളിലെ കല്ലും മുള്ളും പിന്നീടുവന്ന തലമുറകളുടെ സങ്കൽപ്പത്തിനുപോലും വഴങ്ങുന്നതല്ലല്ലോ; പരുക്കൻ സ്വഭാവത്തിന്റെ കാരണത്തെ ഇന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയെടുക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്.
അന്നത്തെ വൈകുന്നേരങ്ങൾക്ക് സദാനന്ദൻ ചേട്ടന്റെ ചായക്കടയിലെ നെയ്യപ്പത്തിന്റെ മണവും രുചിയുമായിരുന്നു. നെയ്യപ്പമാണെങ്കിൽ രണ്ടുണ്ട് കാര്യം – അപ്പുപ്പന് പല്ലില്ലാത്തതിനാൽ പുറമെയുള്ള മൊരിഞ്ഞഭാഗങ്ങൾ കൂടി എനിക്ക് കിട്ടും – എന്തു രുചിയായിരുന്നെന്നോ അതിന്…
അത്തരമൊരു സായാഹ്നത്തിൽ നടന്ന, അന്നത്ര സുഖകരമായി തോന്നാതിരുന്നൊരു സംഭവം ഇന്നേറെ മധുരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ അടുത്തബന്ധു കൂടിയായ ഒരു നാട്ടുകാരൻ, തീർത്തും അപരിചിതരായ രണ്ടുപേർക്കൊപ്പം വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നു.
അമ്മാവോ… എന്ന വിളി പുറത്തുകേട്ടത് തന്നെ എനിക്കത്ര പിടിച്ചില്ല. നെയ്യപ്പം തിന്നുതുടങ്ങിയിട്ടില്ല – എന്റെ പങ്ക് കുറഞ്ഞാലോ!!
അതിഥികൾ മൂവരും അപ്പുപ്പന്റെ ( എന്റെയും ) മുറിയിൽ ഇരിപ്പായി. അതിഥികളെത്തിയാൽ അപ്പുപ്പന്റെ പിന്നിലായി, കട്ടിലിൽ കിടന്ന് കഥകൾ കേൾക്കുന്നതാണെന്റെ ശീലം.
” എന്തുണ്ടമ്മായി വിശേഷം ” ഉപചാരാർത്ഥം രംഗപ്രവേശം ചെയ്ത അമ്മുമ്മയോടാണ്.
പതിവ് ചിരി തന്നെ മറുപടി.
പിള്ളേരൊക്കെ എന്തേ?! അടുത്ത ചോദ്യം. ആ വീട്ടിൽ ആകപ്പാടുള്ള പിള്ളേരല്ലേ ഇങ്ങേരുടെ മുന്നിൽ കിടക്കുന്നത് എന്നൊരു Angry smiely ഞാനങ്ങിട്ടു.
” അവന്മാര് പണിക്ക് പോയി ” എന്നമ്മുമ്മ.
ഓഹോ… അമ്മാവന്മാരെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചോദ്യം.
അമ്മ ചായയുമായെത്തിയതിനാൽ വിശേഷം പറച്ചില് നിന്നു – എന്റെ നെയ്യപ്പങ്ങൾ.
സൂത്രത്തിൽ ഞാനത് എണ്ണിനോക്കി – ആറെണ്ണമുണ്ട്. വന്നവർ മൂന്ന് തിന്നാലും മൂന്ന് ബാക്കി.
ഓരോന്ന് ഞാനും അപ്പുപ്പനുമെടുത്തിട്ട് ബാക്കി ഒരെണ്ണം അമ്മയ്ക്കും അമ്മുമ്മയ്ക്കും കൊടുക്കാം – ഞാൻ മനക്കണക്ക് കൂട്ടി. വന്നവരിലൊരാളെക്കണ്ടിട്ട് രണ്ട് നെയ്യപ്പം എടുക്കുന്ന ലക്ഷണമുണ്ട്. ഇനി എല്ലാവരും രണ്ടെണ്ണം വീതം എടുത്താലോ!!!
” കഴിക്ക്…” അപ്പുപ്പന്റെ പ്രോത്സാഹനം.
” യൂ റ്റൂ… ” എന്നെന്റെ മനസ്സ്.
” എനിക്ക് വേണ്ട ചേട്ടാ, എണ്ണപ്പലഹാരം കഴിക്കാറില്ല ” എന്ന് ഒരാൾ. രണ്ടെണ്ണമെടുക്കാൻ സാധ്യത കൽപ്പിച്ച മനുഷ്യനിത്ര സാധുവായിരുന്നോ!
മറ്റുരണ്ടുപേരും കൂടി ഒരെണ്ണം ഷെയർ ചെയ്ത് കഴിച്ച് മര്യാദക്കാരായതോടെ നെയ്യപ്പം വീണ്ടും നമ്മുടെ കോർട്ടിൽ…
നെയ്യപ്പം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞയാൾ ഒരെണ്ണമെടുത്ത് വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ നേരെ നീട്ടിയതോടെ ഞാൻ ഫ്ലാറ്റ്.
” അമ്മവാ, ഇവരെ അറിയുമോ! ” ബന്ധു സംസാരം തുടങ്ങിവെച്ചു.
” ഇല്ല ” – മയമൊന്നുമില്ലാത്ത മറുപടി. നേരാകാം,ആദ്യം കാണുകയാകാം. എന്നാലും അല്പം മയത്തിൽ , ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച പോലെ ഭാവിച്ച് പറയുന്നതല്ലേ അതിന്റെ ഒരിത്. നെയ്യപ്പം തന്ന ചേട്ടന്റെ മുഖം വാടിയോ!
” ഇവർ നമ്മുടെ കുടുംബക്കാരാണ് … ”
” അച്ഛന്റെ പേര് പറഞ്ഞാൽ അറിഞ്ഞേക്കും… ” അപരിചിതരിലൊരാൾ.
അറിയണമെന്ന് വലിയ താൽപ്പര്യമൊന്നും പ്രതിപക്ഷത്ത് കാണാഞ്ഞിട്ടാകണം ആ മനുഷ്യൻ അച്ഛന്റെ പേര് പറഞ്ഞില്ല.
” എന്താ രണ്ടാളുടെയും പേര് ? ” അമ്മുമ്മ ചോദിച്ചു. രണ്ടാളും പേര് പറഞ്ഞു.
അത്രമേൽ പ്രധാനമല്ലാത്ത ചില കുശലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ചായഗ്ലാസുകളുമെടുത്ത് അമ്മുമ്മ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി.
” അമ്മായി പോകരുത്. അമ്മായി കൂടി കേൾക്കേണ്ട കാര്യമാണ് ” ബന്ധു വിഷയത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നു.
” അമ്മാവാ, ഞങ്ങൾ വന്നത് നമ്മുടെ കുടുംബക്ഷേത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിനായിട്ടാണ് “
” ക്ഷയിച്ച് കിടക്കുവാരുന്നല്ലോ… നമ്മളെല്ലാവരും ചേർന്ന് പുനരുദ്ധരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ” അപരിചിതരിലൊരാൾ അവേശം കൊണ്ടു.
” നമ്മളെന്ന് പറയുമ്പോൾ… ”
” നമ്മള് കുടുംബക്കാര്… അല്ലാതാരാ? ” മൂന്നാമന്റെ ക്ലാരിഫിക്കേഷൻ.
” അമ്മാവനെക്കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനാണ് ഇവർ വന്നത്. ഇതുവരെ നടന്നകാര്യങ്ങളും സാമ്പത്തികവുമൊക്കെ ഇവർ തന്നെ പറയും ” ബന്ധു ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് മൈക്ക് കൈമാറി. അപ്പോൾ അതിയാൻ സ്വാഗതപ്രസംഗകനായിരുന്നു, കണക്കും റിപ്പോർട്ടും ദാ വരുന്നു, ഞാൻ ഉഷാറായി.
” ഓ… അതൊന്നും പറയണമെന്നില്ല. നിങ്ങൾക്കെത്രയാ വേണ്ടത്!! വലിയ തുകയൊന്നും തരാൻ എന്റെ കയ്യിലില്ല…”
” സാമ്പത്തികം മാത്രമല്ലല്ലോ ചേട്ടാ… ” ആഗതരിലൊരാൾ
” പിന്നെ?!”
” അവിടെവരെ എല്ലാവരെയും കൂട്ടിവരണം . കുടുംബത്തിലെ തലമുതിർന്നയാൾക്കാര് കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ…”
” ഞാനിപ്പോൾ അധികം ദൂരത്തേയ്ക്കൊന്നും പോകാറില്ല.”
” എന്നൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. വന്നേ പറ്റൂ… ഒന്നുമില്ലേലും ദൈവകാര്യത്തിനല്ലേ!! “
തൊലച്ചു… എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിൽപ്പോലും അപായമണി മുഴങ്ങി. തൊട്ടടുത്ത പറമ്പാണ് കല്ലുങ്കൽ ക്ഷേത്രം – അവിടെ പോകാത്ത ആളോടാണ്.
മറുപടി വീണ്ടും മയത്തിൽത്തന്നെ – ” ദേ… അപ്പുറത്ത് അമ്പലമുണ്ട്. ഇവരൊക്കെ അവിടെയാ പോകുന്നത് “
” അതുപോലാണോയിത്! നമ്മുടെ കുടുംബക്ഷേത്രമാണ്. നന്നായിക്കിടന്നാൽ എല്ലാവർക്കും കൊള്ളാം.” – എനിക്ക് നെയ്യപ്പം തന്ന ചേട്ടന്റെ കമന്റ്.
അപ്പുപ്പൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ” എടാ ഉവ്വേ… നിങ്ങൾക്ക് അറിയാൻ വഴിയില്ല. നിന്റെയൊക്കെ അച്ഛനമ്മമാർക്ക് ചിലപ്പോളറിയാൻ പറ്റിയേക്കും. ദേ, ഇവന്റെ അച്ഛനൊക്കെയറിയാം…”
സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ മൗനിയായിപ്പോയ അയൽവാസിയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അപ്പുപ്പൻ തുടരുന്നു, ഏതോ കഥയാണ്. ഞാൻ നിവർന്നിരുന്നു.
” ലോകമെന്തെന്ന് അറിവാകുന്നതിന്

 58 കാഴ്ച

ഇത്‌ ഒരു സമൂഹമാധ്യമത്തിൽ പങ്കിടൂ ,

മറുപടി രേഖപ്പെടുത്തുക

താങ്കളുടെ ഇമെയില്‍ വിലാസം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുകയില്ല. അവശ്യമായ ഫീല്‍ഡുകള്‍ * ആയി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു